ΗΜΕΡΙΔΑ 2013

 

 

Ημερίδα Ηλιαχτίδας

 

 

Στις 30 Μαρτίου 2013 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, πραγματοποιήθηκε ημερίδα της Ηλιαχτίδας με τίτλο «Αποδοχή και Στήριξη της Προσωπικότητας και της Σεξουαλικότητας των Ατόμων με Σύνδρομο Down».

Η ημερίδα άρχισε με την προβολή μίας ταινίας μικρού μήκους, αφιερωμένης στην “Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down”.

Ακολούθησε ομιλία της Προέδρου του Σωματείου κας Ιόλης Αντωνοπούλου, με θέμα την αποδοχή. Η ομιλία της βασίστηκε στα συναισθήματα, τις σκέψεις και τα βιώματα μίας μητέρας ενός ξεχωριστού παιδιού.

Η πρώτη εισηγήτρια, η κα. Κατίγκω Χατζηπατέρα- Γιαννούλη, με τίτλο της εισήγησής της ‘Η πρόκληση της αποδοχής’, ανέπτυξε πολύ παραστατικά τι σημαίνει ο όρος αποδοχή και πόσο ευεργετικό είναι για τα άτομα με αναπηρία να έχουν την αποδοχή του άμεσου περιβάλλοντός τους και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος, σε κάθε στάδιο της ζωής τους.

Η δεύτερη εισηγήτρια, η κα Ιωάννα Καρέλλου, ανέπτυξε το θέμα της σεξουαλικότητας στα άτομα με αναπηρία, θέτοντας το ερώτημα εάν η σεξουαλικότητα είναι δικαίωμα τους ή είναι μόνο επιθυμία τους; H εμπεριστατωμένη εισήγηση οδήγησε στην βεβαιότητα ότι τα άτομα με αναπηρία έχουν δικαίωμα στη σεξουαλικότητα όπως και ο υπόλοιπος πληθυσμός και ότι είναι απαραίτητη η έγκαιρη εκπαίδευσή τους στο θέμα της σεξουαλικότητας.

Η Τρίτη εισήγηση έγινε από την κα  Κυριακή Ιωάννου, Πρόεδρο του Συλλόγου ΄΄Το Πέταγμα’’. Ο τίτλος της εισήγησης ήταν «Στέγες υποστηριζόμενης διαβίωσης και ένταξη στην κοινότητα». Η κα Ιωάννου ανέπτυξε το θέμα με κάθε λεπτομέρεια και είχε πολύ ενδιαφέρον κυρίως για τους γονείς, οι οποίοι πρέπει να είναι ενήμεροι όλων των εξελίξεων στην υποστηριζόμενη διαβίωση διότι είναι ένα θέμα που μπορεί να δώσει λύση στο αγωνιώδες ερώτημα, ‘τι θα γίνει το παιδί μου όταν δεν θα υπάρχω πια εγώ;’

 

To δεύτερο μέρος της ημερίδας είχε βιωματικό και πρακτικό χαρακτήρα,

(εργαστήρια, workshops). Συντονίστρια ήταν η κα Χατζηπατέρα, η οποία μοίρασε σε ομάδες του κοινού από ένα διαφορετικό κείμενο, που το περιεχόμενό του αναφερόταν σε μία ιστορία ατόμου με σύνδρομο Down όπου υπήρχε κάποιος προβληματισμός. Τα άτομα της κάθε ομάδας μετά από συζήτηση κατέληγαν σε ορισμένες θέσεις- λύσεις του προβλήματος. Κατόπιν κάθε ομάδα παρουσίαζε σε όλο το κοινό τις απόψεις της και με την βοήθεια και την καθοδήγηση της κας  Χατζηπατέρα κατέληγαν σε ορισμένα συμπεράσματα.

Η διαδικασία αυτή είχε πολύ ενδιαφέρον για όλο το κοινό, το οποίον αποτελείτο από γονείς, επιστήμονες, εκπαιδευτές, επαγγελματίες υγείας και φοιτητές. Δυστυχώς ο χρόνος που μας είχε δοθεί είχε τελειώσει και έπρεπε να κλείσει η ημερίδα. Υπάρχει η σκέψη στην επόμενη ημερίδα να ασχοληθούμε με παρόμοια εργαστήρια διότι ήταν φανερό ότι το κοινό έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για γνώσεις που έχουν εφαρμογή στην καθημερινότητα.

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Ηλιαχτίδα ευχαριστεί θερμά τις τρεις εισηγήτριες για τις πολύ εμπεριστατωμένες και ενδιαφέρουσες εισηγήσεις τους που ήταν τεκμηριωμένες στην επιστήμη και τις γνώσεις τους. Επίσης ευχαριστούμε όλους που ήρθαν να παρακολουθήσουν την ημερίδα και  τους διαβεβαιώνουμε ότι  τους  θεωρούμε πλέον φίλους της Ηλιαχτίδας.

 

Ηλιαχτίδα

 

Tαινία μικρού μήκους που προβλήθηκε στην ημερίδα της 30ης Μαρτίου 2013

 

http://www.youtube.com/watch?v=GtLzpmragMU&feature=youtu.be

 


Ομιλία Ιόλης Αντωνοπούλου

Στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων

30 Μαρτίου 2013

 

Γεια σας,

Με πολύ χαρά σας καλημερίζω και σας καλωσορίζω στην Ημερίδα της Ηλιαχτίδας.

Θα αρχίσω ευχαριστώντας την αγαπητή μας φίλη από την Θεσσαλονίκη, Ελένη Δημοπούλου, ηθοποιό, σκηνοθέτιδα και μητέρα της Λωξάντρας, που με τόσο απλά μέσα, ένα κινητό τηλέφωνο και πολύ αγάπη, μας χάρισε αυτή την ποιοτική μικρή ταινία. Επίσης ευχαριστώ πολύ τον Δημήτρη Ζάχο που έκανε το μοντάζ και τον ήχο.

Το μαγικό και παράξενο τοπίο, η παρουσία και η αργή κίνηση των δύο κοριτσιών, το άκούσμα του ποιητικού λόγου και της μουσικής πλάθουν ένα ονειρικό παραμύθι υφασμένο με νοσταλγία, μοναξιά, προσμονή και τρυφερότητα. Ο απόηχος της ταινίας πλανάται γύρω μας σαν μια μετέωρη ήρεμη γλυκύτητα.

Τι πιο όμορφος τρόπος να τιμήσουμε την Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Dοwn και συγχρόνως την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που γιορτάζεται και αυτή στις 21 Μαρτίου;  Συμφωνείτε;

Όπως θα διαπιστώσατε ήδη από τον τίτλο της Ημερίδας, η έννοια και η σημασία της μαγικής λέξης αποδοχή θα είναι το κυρίως θέμα που θα μας απασχολήσει.

Τι είναι αλήθεια η αποδοχή; Σαν λέξη την ακούμε συχνά, την διαβάζουμε συχνά, την χρησιμοποιούμε συχνά.. Σαν έννοια πάλι όλοι την γνωρίζουμε, όμως καμιά φορά όταν χρειαστεί να κάνουμε την λέξη πράξη, μας φαίνεται δύσκολο ή ίσως και ακατόρθωτο. Η αποδοχή αφορά βασικά  δύο περιπτώσεις. Στην πρώτη περίπτωση η αποδοχή αφορά άτομο και στην δεύτερη αφορά γεγονός. Αποδοχή ενός ατόμου σημαίνει δέχομαι κάποιον όπως πραγματικά είναι χωρίς να θέτω όρους. Αποδοχή ενός γεγονότος σημαίνει ότι δέχομαι ένα γεγονός που συμβαίνει στη ζωή μου που όμως δεν το αντιμάχομαι παρ΄ όλο που φαινομενικά μπορεί να δείχνει αρνητικό.

Ας αναφερθούμε στην περίπτωση που γονείς φέρνουν στον κόσμο ένα παιδί με σύνδρομο Down η ένα παιδί με κάποια άλλη αναπηρία. Είναι

πολύ φυσικό να βρεθούν σε κατάσταση απελπισίας και απόγνωσης. Ο κλονισμός είναι μεγάλος, ο πόνος αβάστακτος. Νιώθουν μία απέραντη θλίψη που πηγάζει από την απογοήτευση.

Όλοι οι γονείς ονειρευόμαστε ότι το μωρό μας θα είναι το ομορφότερο, το καλλίτερο το εξυπνότερο. Η πραγματικότητα όμως μερικές φορές μας αιφνιδιάζει και ανατρέπει βίαια τα όνειρά μας. Το μέλλον φαίνεται σκοτεινό και ανασφαλές. Στην περίπτωση αυτή, θα μου πείτε , τι θα μπορούσαν να κάνουν οι γονείς; Πώς να αποδεχθούν ένα τέτοιου μεγέθους γεγονός που τους αναποδογυρίζει τη ζωή τους; Ίσως σαν απάντηση σ αυτό το ερώτημα θα μπορούσε κανείς να προτείνει μία διαφορετική αντιμετώπιση του θέματος δηλαδή να μην αντιμάχεται κανείς το γεγονός που έχει ήδη συμβεί αλλά να υιοθετήσει μια νέα αντίληψη μια νέα αρχή. Η καλή τύχη δεν είναι ένα γεγονός που συμβαίνει σε μερικούς τυχερούς, αλλά εμείς οι ίδιοι την δημιουργούμε με την στάση που τηρούμε απέναντι στα γεγονότα και με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα. Αντί λοιπόν κάποιος να προβάλλει αντίσταση με τα όπλα που διαθέτει εκείνη τη στιγμή, την αγανάκτηση εξαιτίας της κακής του τύχης, την αυτολύπηση, την αγωνία, τον φόβο, το συναίσθημα αδικίας, την ανασφάλεια, τις ενοχές κ.λ.π., θα είναι πολύ καλλίτερα να επιλέξει συνειδητά να ακολουθήσει τη ροή του ποταμού της ζωής, γιατί αν αντισταθεί στην ορμή του ποταμού επόμενο είναι να κακοπάθει, να χάσει τις δυνάμεις του και στο τέλος ίσως να καταποντισθεί νικημένος από τη δυναμική του γεγονότος. Ένα καίριο ερώτημα που αναφύεται για περισυλλογή είναι: γιατί σ’ εμένα; Τι σημαίνει να αποκτήσω ένα παιδί με πρόβλημα; Υπάρχει απάντηση που να δικαιώνει ένα τέτοιο γεγονός; Ερωτήματα ατελείωτα τριβελίζουν το μυαλό των γονιών. Ώσπου κάποια στιγμή ανατέλλει ένας ήλιος που με τις ηλιαχτίδες του φωτίζει το τοπίο και διαλύει τη σκοτεινιά. Άλλα ερωτήματα τώρα. Μήπως το παιδί μου αυτό επηρεάζει τη ζωή μου θετικά; Μήπως δι’ ευρύνει  τους ορίζοντές μου; Μήπως είναι το μάθημά μου για να καλλιεργήσω την υπομονή, τη θέληση, την ψυχική δύναμη, την ανεκτικότητα, την ανθρωπιά μου, την τρυφερότητα, την αγάπη; Μήπως γίνομαι πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος; Mήπως τελικά το παιδί μου είναι ο δάσκαλός μου; Mήπως; Όσο περνάει ο καιρός τα μήπως γίνονται βεβαιότητα και παρ’ όλες τις καθημερινές δυσκολίες, τα πισωγυρίσματα, τα σκαμπανεβάσματα που εμπεριέχει μία τέτοια κατάσταση, παγιώνεται η αίσθηση ότι η έλευση και η συμβίωση με ένα ειδικό παιδί μπορεί να είναι μία ευλογία , μία πρόκληση για προσφορά και μία ευκαιρία για ανάπτυξη και εξέλιξη του εαυτού μου. Κάτω λοιπόν από ένα τέτοιο πρίσμα, το ειδικό παιδί δεν είναι μία κακή τύχη αλλά ένα δώρο που μου προσφέρεται. Αν αποδεχθώ αυτό το δώρο με ανοιχτή αγκαλιά τότε θα έχω κάνει την καλλίτερη επιλογή για το παιδί μου και για μένα.

Βρισκόμαστε λοιπόν εδώ στο πρώτο στάδιο της αποδοχής του γεγονότος, όπου οι γονείς συνειδητοποιούν και αποδέχονται το γεγονός και ανταποκρίνονται δυναμικά στην καινούργια αυτή κατάσταση,  παρ’ όλο που το παιδί που έφεραν στον κόσμο δεν είναι το παιδί που είχαν ονειρευτεί.

 

Και τώρα φτάνουμε στο δεύτερο στάδιο που είναι η αποδοχή ενός ατόμου χωρίς να θέτουμε όρια. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα κάνουμε το παν δυνατόν να βοηθήσουμε το άτομο να φτάσει το ανώτατο δυναμικό που του χάρισε η φύση. Γνωρίζουμε όμως όλοι πόσο ουσιώδες και σημαντικό είναι να αποδέχεται κανείς ένα άτομο γι αυτό που πραγματικά είναι .Το γνωρίζουμε πολύ καλά και από τις δικές μας τις ανάγκες. Όλοι αποζητούμε την αποδοχή και την αναγνώριση, πόσο μάλλον οι πιο αδύναμοι από τη φύση τους. Γνωρίζουμε όμως επίσης πόσο δύσκολο είναι καμιά φορά να αποδεχθούμε άτομα που διαφέρουν από μας, που ανήκουν σε άλλες φυλές, σε άλλες νοοτροπίες με διαφορετικά ήθη και έθιμα, με διαφορετική μορφή, αναπήρους, αρρώστους, άτομα με νοητική υστέρηση.

Γιατί; Μήπως εμφιλοχωρεί ο εγωισμός, ο φόβος, η ματαιοδοξία, τα συμφέροντα, η άγνοια;

Πετάγομαι για μια στιγμή στο κινηματογραφικό έργο «Λίνκολν» που παιζόταν προ ολίγου καιρού. Το έργο αυτό  με ταρακούνησε γιατί μου θύμισε ότι η δουλεία των μαύρων καταργήθηκε πάρα πολύ πρόσφατα, εν σχέση με την ηλικία της ανθρωπότητας. Μόλις το 1863, μετά από τους ηρωικούς αγώνες του Λινκολν, υπεγράφη το περίφημο διάταγμα για την χειραφέτηση των ανθρώπων της μαύρης φυλής και τότε μόνον αναγνωρίστηκε ότι  οι άνθρωποι της μαύρης φυλής έχουν ίσα δικαιώματα με τους λευκούς απέναντι στο νόμο. Αυτό τι μας λέει; Ότι πρώτον η πνευματική ανάπτυξη της ανθρωπότητας, εν αντιθέσει με την τεχνολογική ανάπτυξη, υπήρξε πάρα, πάρα πολύ αργή, με σουρνάμενα, αργά βήματα και ότι για να ξεφύγουμε από αυτό το πνευματικό τέλμα  θα πρέπει εμείς οι σημερινοί άνθρωποι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, να βοηθήσουμε να γίνει μία πνευματική ανάσταση. Να μπούμε στη διαδικασία να ξεριζώσουμε προκαταλήψεις, παγιωμένες πεποιθήσεις, εγωισμούς, πλεονεξίες και να βαδίσουμε στο δρόμο της ανεκτικότητα του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης, της κατανόησης, της ταπεινότητας και της αποδοχής όλων των συνανθρώπων μας. Πως θα το κατορθώσουμε αυτό; Με την σωστή παιδεία που φέρνει την γνώση. Εάν σε ένα μικρό παιδί δώσουμε ένα σπόρο να φυτέψει που τα συστατικά του είναι αλήθεια, αγάπη, δικαιοσύνη, αλτρουισμός, συμπόνια, γενναιότητα, ταπεινότητα και το παιδάκι  ποτίζει και φροντίζει τη γλάστρα του ώσπου να μεγαλώσει το φυτό, τι καρπό θα μας δώσει αυτός ο σπόρος; Είναι ολοφάνερο ότι ο καρπός θα είναι μεστός  με όλες τις αρετές που περιείχε ο σπόρος. Έτσι λοιπόν θα μεγαλώσει αυτό το παιδάκι τρώγοντας τον καρπό με όλες αυτές τις αρετές που θα του δώσουν την γνώση ότι  είμαστε όλοι αδέλφια  σε αυτόν τον πλανήτη αλλά  όμως ο καθένας από μας είναι διαφορετικός. Η διαφορετικότητα και η ποικιλία είναι έκδηλες στη φύση και στον άνθρωπο. Κάθε ένας από μας είναι ένα αναπόσπαστο μέρος του Όλου, ενός απέραντου ψηφιδωτού. Όταν λοιπόν οι άνθρωποι ως ψηφίδες βρίσκονται στη θέση τους μέσα στο απέραντο αυτό ψηφιδωτό και αλληλοεπιδρούν και αλληλοεξαρτώνται μεταξύ τους, τότε η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ισορροπία και αρμονία. Κανένας άνθρωπος δεν περισσεύει. Όλοι είναι σημαντικοί, χρήσιμοι, αναγκαίοι και καλοδεχούμενοι γιατί ο καθένας πληρεί ένα συμπαντικό σκοπό. Αποκτώντας αυτή τη γνώση και εξαλείφοντας τις προκαταλήψεις και διακρίσεις θα είναι φυσική και αυθόρμητη η διάθεση να  αποδεχόμαστε και να αγκαλιάζουμε όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, σε όποια κατάσταση και σε όποιο βαθμό εξέλιξης κι αν βρίσκονται.

Είθε να γίνει έτσι.

Τα λόγια που είπα ήταν η απλή έκφραση συναισθημάτων, σκέψεων και βιωμάτων μιας μητέρας που έχει λάβει αυτό το δώρο.

<h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p> <h2></h2><p></p>

Ηλιαχτίδα

Διαδόχου Παύλου 17, 15452 Ψυχικό Αθήνα
Τηλ.210 6713949
Fax.210 6743033
e-mail: info@iliaktida.gr

Λίστα Ενημέρωσης

Συμπληρώστε τα στοιχεία σας αν επιθυμείτε να σας ενημερώνουμε για τις δραστηριότητες ή τα νέα μας

Αναζήτηση

Αναζητήστε ανάμεσα στα κείμενα που υπάρχουν στην ιστοσελίδα μας